مروری بر «شامخ» صنایع فلزی؛

فشار رکود تورمی به حاشیه سود فولادسازان

شاخص مدیران خرید صنایع فلزی در اردیبهشت‌ماه، یک پارادوکس مدیریتی را روایت می‌کند. در حالی که شامخ کل اقتصاد (۴۲.۳) و حتی بخش صنعت (۴۵.۳) همچنان در قلمرو انقباض‌اند، صنایع فلزی با ثبت ۵۱.۱ از رکود فاصله گرفته‌اند. اما این جهش، محصول یک تصمیم آگاهانه بود: فولادسازان بزرگ، به‌ویژه فولاد مبارکه، برای جلوگیری از شعله‌ور شدن هیجان سفته‌بازانه و کنترل قیمت‌های نجومی در بازار آزاد، تولید خود را به سقف ظرفیت (۶۷.۹) رساندند و عرضه‌های بورس کالا را افزایش دادند. نتیجه، خنثی‌سازی التهاب در بخش ورق بود. اما این استراتژی، یک روی دیگر داشت: هجوم خریداران پایین‌دستی برای پیش‌خرید، موجودی مواد اولیه را به ۳۵.۷ کشاند و قیمت نهاده‌ها را به ۹۶.۴ رساند. در مقابل، قیمت محصولات تولیدی به دلیل محدودیت کشش بازار و مکانیزم‌های کنترلی، تنها ۷۵.۰ رشد کرد. این شکاف ۲۱.۴ درصدی، حکم یک مالیات پنهان بر دوش فولادسازان دارد. آن‌ها التهاب را کنترل کردند، اما حاشیه سود آن ها فشرده شد و با نزدیک شدن خاموشی‌های تابستان و افزایش مصرف انرژی (۵۹.۱)، این فشار دوچندان خواهد شد.