ناترازی میان نیاز واقعی معادن و سهمیه سوخت تخصیص‌یافته، در کنار افزایش هزینه تأمین و نگرانی از کیفیت گازوئیل، فعالیت واحدهای معدنی را با محدودیت مواجه کرده است. تداوم این وضعیت می‌تواند ساعات کار ماشین‌آلات، ظرفیت استخراج و تأمین مواد اولیه صنایع معدنی و زنجیره فولاد را تحت تأثیر قرار دهد؛ موضوعی که بازنگری در سازوکار تخصیص سوخت و ایجاد اطمینان از تأمین پایدار این نهاده را ضروری می‌کند.
