بحران آب در ایران از یک مساله اقلیمی فراتر رفته و اکنون به یک چالش ساختاری در حکمرانی منابع طبیعی تبدیل شده است. کارشناسان معتقدند تداوم برداشت بیش از ظرفیت تجدیدپذیر و تخریب محیطزیست آبی، کشور را در آستانه فروپاشی اقتصادی و اجتماعی برخی حوضههای آبریز قرار داده است. عبور از این وضعیت بحرانی نیازمند تعریف یک دوره گذار واقعی و برنامهریزیشده برای هماهنگسازی برداشت با ظرفیت طبیعی و بازتعریف رابطه میان آب، اقتصاد و سرزمین است.
