تنوع زیستی یکی از مهمترین چالشهای پیش روی معدنکاری در مسیر توسعه پایدار به شمار میرود. تجربههای جهانی نشان میدهد توسعه معادن تنها زمانی با حفاظت از طبیعت قابل جمع است که پروژهها از ابتدا بر پایه ارزیابی دقیق زیستگاههای حساس، جلوگیری از تخریب و اجرای برنامههای احیا طراحی شوند؛ در غیر این صورت، خسارتهای اکولوژیک میتواند سالها پس از پایان فعالیت معدن ادامه داشته باشد.
