ایراسین

از حفاری تا هاب‌سازی

در شرایطی که هزینه اجرای پروژه‌های معدنی جدید رو به افزایش است، ادغام و تملیک به مهم‌ترین مسیر رشد شرکت‌های معدنی تبدیل شده؛ اما تنها معدودی از آن‌ها توان بهره‌برداری کامل از ارزش این معاملات را دارند. با محدودیت عرضه مواد معدنی حیاتی و پیچیده‌تر شدن ساخت معادن جدید، موج بعدی M&A بزرگ‌تر و تعیین‌کننده‌تر خواهد بود. برندگان آینده، شرکت‌هایی هستند که هم‌زمان در اکتشاف و تملیک عملکردی ممتاز داشته باشند.

فولاد میانمار؛ چراکشوری با ذخایر عظیم سنگ آهن واردکننده فولاد است؟

فیلی در گل

میانمار با منابع طبیعی فراوان و ذخایر سنگ‌آهن گسترده، ظرفیت بالقوه‌ای برای توسعه صنعت فولاد دارد، اما این مسیر پرچالش است. تاریخچه فولاد کشور آینه‌ای از استعمار، ملی‌سازی، رکود نظامی و احیای محدود با اتکا به سرمایه خارجی و تقاضای داخلی است. امروز، صنعت فولاد میانمار مانند «فیلی در گل» است؛ انرژی عظیم در درون دارد، اما محدودیت‌های انرژی، مالی، سیاسی و زیرساختی هر گام توسعه را دشوار می‌کند.

تنش‌های اقلیمی، چگونه آینده سرمایه‌گذاری در خاورمیانه را با مخاطره روبه‌رو می‌سازد؟

در آستانه توفان

تحولات زیست‌محیطی و اقتصادی در خاورمیانه، دیگر یک پیش‌بینی دور از ذهن نیست، بلکه واقعیتی است که نشانه‌های آن از هم‌اکنون آشکار شده است. افزایش دما، کاهش منابع آب، تشدید آلودگی و ناآرامی‌های اجتماعی، کشورها را وادار به تغییر در سیاست‌های توسعه‌ای خود خواهد کرد. این گزارش با نگاه به مطالعه اخیر بانک جهانی، چالش‌های اقلیمی ایران، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و عراق را بررسی می‌کند و شوک‌های آینده این کشورها را تحلیل می‌کند.

چگونه می‏‌توان از ظرفیت سرمایه‌های خرد برای توسعه انرژی پاک استفاده کرد؟ 

مردم، سرمایه، انرژی

در حالی که دولت‏‌ها با محدودیت منابع مالی برای توسعه زیرساخت‌های انرژی مواجهند، بهره‌گیری از سرمایه‌های خرد مردمی می‌تواند ضمن تسریع روند توسعه انرژی‌های پاک، به توزیع عادلانه‏‌تر منافع اقتصادی این صنعت کمک کند. تجربه کشورهای موفق نشان می‏‌دهد که گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر تنها با مشارکت فعال همه ذی‏‌نفعان از جمله دولت، بخش‌خصوصی، نهادهای مالی و جوامع محلی امکان‏‌پذیر است.

میزان مصرف انرژی، چه تأثیری بر رشد اقتصادی کشورها دارد؟

وات‌های سرنوشت‌ساز

انرژی دیگر فقط مسئله تأمین برق و سوخت نیست؛ به شاخصی تعیین‌کننده برای امنیت ملی، رشد اقتصادی، رقابت‌پذیری صنعت و کیفیت زندگی تبدیل شده است. جهان در میانه بحران‌های اقلیمی، جنگ‌ها، نوسان بازارها و فشار فزاینده تقاضا، ناگزیر به بازتعریف امنیت انرژی است. در این میان، بهره‌وری انرژی و بازارهای صرفه‌جویی می‌توانند راهی کم‌هزینه‌تر از توسعه صرفِ عرضه باشند. برای ایران نیز عبور از سیاست‌های مصرف‌محور و فعال‌سازی ظرفیت بخش خصوصی، شرط شکل‌گیری آینده‌ای پایدار، رقابتی و تاب‌آور در حوزه انرژی است.

صنایع بزرگ، چگونه در باتلاق‌های ریلی گرفتار شده‌اند؟ 

سقوط آزاد لجستیک

با توجه به افزایش قیمت حامل‌های انرژی، مواد اولیه و حقوق و دستمزد، نیاز به زیرساخت‌های لجستیکی بیش از پیش احساس شده و چون هدف‌گذاری معینی در این خصوص انجام نشده بسیاری از صنایع بزرگ کشور در باتلاق‌های لجستیکی گرفتار شده‌اند. اما موانع پیش‌روی شکوفایی حمل و نقل ریلی کشور چیست؟ و چه راهکاری برای برون‌رفت از این وضعیت وجود دارد؟

تحلیل «مدرسه عالی بازرگانی پاریس» از موج درون‌سپاری و نوسازی صنایع؛

سه تفنگدار فرانسه

پژوهش حاضر که توسط مدرسه عالی بازرگانی پاریس (قدیمی‌ترین دانشکده بازرگانی و کسب‌وکار جهان) صورت گرفته است به بررسی رویکرد دولت فرانسه در مسیر درون‌سپاری، برون‌سپاری و دوست‌سپاری پرداخته و ادعا می‌کند آنچه دولت فرانسه در نظر دارد، نه الزاماً تلاشی صِرف در راستای جابه‌جایی مکانی شرکت‌های تولیدی این کشور، بلکه کوشش برای نوسازی صنعتی و بهبود زیرساخت‌های صنعتی این کشور است که با هدف تقویت استقلال اقتصادی-سیاسی فرانسه در حال انجام است.

چرا بنگاه‌های بزرگ، توسعه همزمان فرهنگ و استراتژی را مدنظر قرار می‌دهند؟

گورستان استراتژی‌

می‌گویند، «‌فرهنگ برای صبحانه استراتژی می‌خورد!» این عبارت به خوبی نشان می‌دهد که موفقیت هر بنگاه اقتصادی، مستلزم ارتباط بالقوه بین فرهنگ و استراتژی آن سازمان است. اگر تیم رهبری هر سازمان بتواند شکاف بین فرهنگ و استراتژی را پُر کند، می‌تواند سطح مناسبی از جاه‌طلبی را برای آن استراتژی تعیین کند و در نتیجه موفقیت خود را تضمین کند.تجربه گروه اماراتی ماجدالفطیم نشان می‌دهد موفقیت پایدار زمانی شکل می‌گیرد که استراتژی و فرهنگ به‌طور آگاهانه به هم پیوند داده شوند. در دوره‌ای که رقابت دیجیتال، تغییر رفتار مشتریان و مدل‌های جدید کار سرعت گرفته، شرکت‌ها ناچارند همزمان پاسخ دهند که کجا رقابت کنند و چگونه سازمانی بسازند که کارکنانش بتوانند آن مسیر را عملی کنند. جدا دیدن این دو، ریسکی است که کمتر سازمانی توان تحملش را دارد.